از اختلافات درونی مدیران تا انزوای ورزش کیش ؛ چرا کبیری برای نجات ورزش کیش ورود نمی‌کند؟

سالن‌های فرسوده، جامعه ورزش ناراضی و مدیرانی که سرگرم اختلافات خود هستند.!

آنچه این روزها بر ورزش کیش می‌گذرد، دیگر صرفاً یک اختلاف درون‌سازمانی نیست؛ وقتی سالن‌ها فرسوده می‌شوند، ورزشکاران ناراضی‌اند، مربیان و مدیران ورزشی احساس رهاشدگی می‌کنند و تصمیم‌های اساسی معطل می‌ماند، باید پرسید هزینه اختلاف میان مدیرعامل شرکت عمران، آب و خدمات کیش و معاونت ورزش این مجموعه را دقیقاً چه کسی می‌پردازد؟ پاسخ روشن است: ورزش کیش.

مدت‌هاست نشانه‌های آشکاری از نابسامانی در مدیریت ورزش جزیره دیده می‌شود؛ از وضعیت نامناسب برخی اماکن و سالن‌های ورزشی گرفته تا گلایه ورزشکاران، مربیان و فعالانی که می‌گویند مسائلشان در میان اختلافات مدیریتی گم شده است.

مسئله امروز ورزش کیش فقط کمبود بودجه یا نقص یک سالن نیست. مسئله، فلج شدن تصمیم‌گیری است.

وقتی دو بخش مدیریتی که باید مکمل یکدیگر باشند، نتوانند بر سر ابتدایی‌ترین مسائل ورزش جزیره به یک مسیر مشترک برسند، نتیجه چیزی جز انباشت مشکلات نخواهد بود. سالن تعمیر نمی‌شود، پروژه عقب می‌افتد، ورزشکار بلاتکلیف می‌ماند، مربی خسته می‌شود و در نهایت، کسانی که هیچ نقشی در این کشمکش‌ها ندارند، تاوان آن را می‌دهند.

اگر اختلاف میان مدیرعامل شرکت عمران، آب و خدمات و معاون ورزش آن به مرحله‌ای رسیده که بر عملکرد ورزش جزیره اثر گذاشته است، انتظار طبیعی این است که آقای کبیری، مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش به‌عنوان مقام بالاتر، مسئله را حل کند؛ نه اینکه ورزش کیش ماه‌ها در انتظار حل اختلاف مدیران باقی بماند.

مدیر ارشد برای روزهای بدون مسئله منصوب نمی‌شود. هنر مدیریت دقیقاً زمانی معنا پیدا می‌کند که دو بخش زیرمجموعه قادر به همکاری نیستند.

ورزشکار کیش نباید بداند چه کسی با چه کسی اختلاف دارد.

مربی نباید برای گرفتن یک تصمیم ساده، قربانی مناسبات مدیریتی شود.

مدیر یک رشته ورزشی نباید میان اتاق‌های مختلف سرگردان باشد تا بفهمد بالاخره چه کسی مسئول است.

و مردم کیش نیز نباید شاهد فرسوده شدن سرمایه‌های ورزشی جزیره باشند، فقط به این دلیل که مدیران نتوانسته‌اند اختلافات خود را پشت میز حل کنند.

تلخ‌تر آنکه تجربه مدیریت در کیش یک واقعیت ساده را بارها نشان داده است: مدیران می‌آیند و می‌روند، اما کیش می‌ماند.

امروز ممکن است نام عدلی و رادبوی بر سردر مسئولیت‌های مدیریتی باشد و فردا مدیرانی دیگر جای آنها را بگیرند. بسیاری از مدیران پیش از آنان نیز چند صباحی در جزیره مسئولیت داشته‌اند و سپس کیش را ترک کرده‌اند.

اما سالن فرسوده با رفتن مدیر ترمیم نمی‌شود.

ورزشکاری که فرصت رشدش از دست رفته، زمان را به عقب برنمی‌گرداند.

مربی‌ای که خسته و بی‌انگیزه شده، با تغییر یک حکم اداری دوباره ساخته نمی‌شود.

و پروژه‌ای که ماه‌ها درگیر اختلافات مدیریتی بوده، هزینه‌اش از جیب همان جزیره‌ای پرداخت می‌شود که مدیرانش روزی از آن خواهند رفت.

این دقیقاً همان چیزی است که باید نگرانش بود: مدیران مهمان‌اند، اما خسارت‌های مدیریت بد برای کیش به ارث می‌ماند.

اگر آنچه امروز میان بخش‌های مختلف مدیریت ورزش کیش جریان دارد صرفاً یک «اختلاف اداری» است، پس چرا آثارش در میدان ورزش دیده می‌شود؟ چرا ورزشکار ناراضی است؟ چرا مربی احساس می‌کند رها شده؟ چرا برخی زیرساخت‌ها در شأن جزیره‌ای با ادعاهای بزرگ ورزشی نیست؟

و اگر اختلافی وجود ندارد، مدیریت مربوطه باید توضیح دهد این حجم از نارضایتی و بلاتکلیفی از کجا آمده است.

دیگر نمی‌توان همه مشکلات را پشت عبارت همیشگی «بودجه نداریم» پنهان کرد. بخشی از مشکلات ورزش کیش بیش از آنکه پول بخواهد، تصمیم، هماهنگی، حضور مدیر و اراده حل مسئله می‌خواهد.

ورزش کیش امروز بیش از هر چیز نیازمند پایان یافتن جنگ‌های مدیریتی است؛ فارغ از اینکه نام آن را اختلاف، سوءتفاهم، رقابت سازمانی یا هر عنوان دیگری بگذارند.

آقایان می‌توانند با یکدیگر اختلاف داشته باشند؛ اما حق ندارند هزینه اختلافشان را از آینده ورزشکار کیش بپردازند.

عدلی می‌رود. رادبوی می‌رود. کبیری نیز روزی خواهد رفت؛ همان‌گونه که مدیران بسیاری پیش از آنان آمدند و رفتند.

اما کیش می‌ماند.

ورزشکارانش می‌مانند.

مربیانش می‌مانند.

سالن‌هایی که امروز تعمیر نمی‌شوند، می‌مانند.

فرصت‌هایی که امروز از دست می‌روند نیز دیگر بازنمی‌گردند.

بنابراین پیش از آنکه مدیران بعدی از راه برسند و دوباره پرونده‌ای از مشکلات باقی‌مانده مدیران قبلی را تحویل بگیرند، یک نفر باید مسئولیت این وضعیت را بپذیرد.

ورزش کیش ملک شخصی هیچ مدیری نیست که در اختلافات اداری قربانی شود.

اگر مدیری نمی‌تواند با مدیر دیگر کار کند، مدیر بالاتر باید مسئله را حل کند؛ و اگر مدیر بالاتر نیز حاضر به حل آن نیست، حداقل باید برای افکار عمومی توضیح دهد چرا ورزشکاران کیش باید هزینه این سکوت را بپردازند.

جنگ مدیران، هر نامی که داشته باشد، وقتی دودش به چشم ورزش می‌رود دیگر یک مسئله شخصی یا اداری نیست؛ مسئله‌ای عمومی و حق الناس است.

و امروز پرسش ورزش کیش از مدیرانش تنها یک جمله است:

اختلافات شما چه زمانی تمام می‌شود تا ورزش کیش دوباره بتواند نفس بکشد؟