*قدردانی از نگهبانان نشاط با حذف گلادیاتورهای میدان*

نشست مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش با روسای هیئت‌های ورزشی در مرداد ۱۴۰۴، با وعده‌های چون تبدیل ورزش به “لوکوموتیو توسعه” همراه بود. در ظاهر جلسه ای زیبا و بیان کلمات و وعده های جذاب، اما در عمل به گردهمایی تشریفاتی دیگری شبیه بود که از شنیدن صداهای واقعی و دغدغه‌های میدانی بازماند. چیزی که سالهاست با حضور مدیران عامل مختلف شاهد آن هستیم.

*تجلیل از ورزش، فراموشی صحنه گردانان ورزش حقیقی*

محمد کبیری در این نشست با قدردانی از “نگهبانان روحیه و نشاط خانواده‌های کیش”، از افزایش سرمایه‌گذاری در حوزه ورزش تا سه برابر درآمد فعلی خبر داد و از تدوین سند جامع ورزش، توسعه دهکده المپیک با مشاور بین‌المللی و مشارکت بخش خصوصی سخن گفت. اما پرسش اینجاست: این وعده‌های بلندبالا برای چه کسانی و با چه مکانیزمی و دقیقا توسط چه کسانی عملی خواهد شد؟

برخلاف نشست‌های تخصصی دیگر کبیری با فعالان واقعی عرصه‌های اقتصادی و گردشگری که به حق راهگشا نیز بوده است، این جلسه تنها میزبان روسای هیئت‌های ورزشی بود؛ همان “شخصیت‌های رسمی کت شلوارپوشی” که به گفته کارشناسان ورزشی، “سالی یکبار هم یک مسابقه ساده برگزار نمی‌کنند” و گذرشان به مرکز ورزش کیش نمی‌افتد. درحالی که بزرگترین مجریان و برگزارکنندگان رویدادهای ورزشی ملی و بین‌المللی جزیره که هزاران جوان را با یک رویداد خود به صحنه می‌آورند، حتی به این نشست دعوت نشدند.

دقیقاً ایده پردازان، مجریان و برگزارکنندگان رویدادهای بزرگ یک دهه اخیر کیش چون کیش گیمز، ماراتن پازن، آیلندگیمز، تور جهانی تنیس ساحلی و بازیهای دریایی مارینا در کجای این جلسه نشسته بودند؟

*صدای بی‌صدایان ورزش کیش*

جای خالی “جوانان خلاق، تاثیرگذار و پای کاری” که “بدون لکنت و بدون وابستگی صراحت لهجه دارند” در این نشست به وضوح احساس شد. این در حالی است که این نیروهای کاربلد و غیروابسته، بار اصلی ورزش کیش را بر دوش می‌کشند، اما به دلیل عدم تملق‌گویی و سبک مدیریتی مستقلی که دارند، به حاشیه رانده می‌شوند.

*وعده‌های تکراری، نتیجه‌های نامشخص*

تجربه نشان داده است که چنین نشست‌هایی معمولاً به کلی‌گویی و بیان دغدغه‌های تکراری ختم می‌شود و خروجی ملموسی ندارد. آیا این بار شاهد عملیاتی شدن وعده‌هایی مانند “استقلال مؤسسه ورزش کیش” یا “توسعه پیست دوچرخه‌سواری” و دهها مدینه فاضله ای که قرار است کیش را قطب ورزشهای منطقه تبدیل نماید خواهیم بود؟ یا مانند گذشته، این وعده‌ها با تغییر مدیرعامل ناگهان به فراموشی سپرده خواهند شد؟

به نظر می‌رسد مدیریت ورزشی کیش همچنان ترجیح می‌دهد با “مدیران منفعل انتصابی خود” گفتگو کند تا با “توسعه‌دهندگان واقعی”.

تا زمانی که نهادهای تصمیم‌گیر حاضر به شنیدن صدای بدون لکنت و مستقل فعالان میدانی نشوند، بودجه و تمام امکانات دولتی صرفاً “حلال همان مدیران انتصابی” خواهد بود و ورزش کیش در نهایت توسط همان جوانان غیروابسته و خلاقی پیش خواهد رفت که بدون حمایت‌های رسمی و حاکمیتی ، بار واقعی ورزش کیش را بر دوش می‌کشند و با رویدادهای بینظیر خود کیش را در جهان به نمایش می گذارند.